De laatste zaken

Donderdag 4 september

De laatste dingen zien

Onze laatste dag in de Eifel start zonnig. Het is met 15C alleen te koud om op het terras te ontbijten. Na het ontbijt vertrekken we naar de Hohe Acht. Die is met zijn 747 m de hoogste top van de Eifel en is gelegen op de grens tussen de districten Ahrweiler en Mayen-Koblenz in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts. De berg is een uitgedoofde vulkaan uit het Tertiair. Op de Hohe Acht werd omstreeks 1908, 1909 de Kaiser-Wilhelm-toren gebouwd die een vergezicht biedt over de Eifel tot aan het Westerwald, de Hunsrück en de Rijn. Het bevel tot de oprichting van deze stenen uitkijktoren kwam er wegens het zilveren jubileum van keizer Wilhelm II en keizerin Augusta Victoria alsook ter herinnering van keizer Wilhelm I.

Op de weg er naar toe, als we er bijna zijn steekt er een eekhoorntje 🐿️ voor ons over. Zowel wij als een tegenligger kunnen het beestje gelukkig goed ontwijken. De navigatie wil ons een wandelpad op sturen maar dat doen we maar niet. We parkeren op en nabij gelegen, soort van, parkeerplaats. Verder moeten we het te voet doen. Achteraf blijkt dat we wel iets dichterbij hadden kunnen parkeren maar het is goed voor de beweging. Het is echter behoorlijk klimmen en vooral M heeft nog zware benen van het beklimmen van de toren gisteren. Op de achtergrond horen we de motoren van de Nürburgring. Het laatste stuk naar de toren toe is echt vet steil en uiteraard zijn er in de toren als bonus ook nog een aantal treden om het af te leren 😉😮‍💨 Boven op de toren worden we beloond met mooie uitzichten (en een hoop wind 💨). Ondanks dat we wel de motoren horen hebben we geen zicht op het circuit. We lopen weer terug naar de auto (valt ook niet mee voor de been spiertjes). Op naar de Nürburgring. 

In de omgeving van de Hohe Acht ligt op een 678 m hoge vulkaankegel het kasteel van Nürburg. Een deel van de daar lopende oude Nürburgring is naar de Hohe Acht genoemd. De Nürburgring Nordschleife is een deel van de oude Nürburgring. Er werden 21 Grands Prix verreden tussen 1951 en 1976. De destijds 20,8 km lange Nürburgring heeft alleen al bij Grand Prix-wedstrijden aan vijf Formule 1-coureurs het leven gekost en vele anderen blijvend letsel bezorgd. Het wordt informeel dan ook wel de "Green Hell" genoemd. Jackie Stewart was het, die het circuit voor het eerst die naam gaf. Het enorme circuit werd als werkverschaffingsproject gebouwd in de jaren na 1920 rond het dorp Nürburg . Het bevatte officieel 73 bochten verdeeld over de 20,8 km van de Nordschleife en de 7,7 km van de aparte Südschleife. De bochten kennen namen als Flugplatz, Aremberg, Bergwerk, Karussel en Pflanzgarten.

Het circuit verdween om veiligheidsredenen van het Formule 1-toneel na 1976, het jaar waarin Niki Lauda zwaar gewond raakte in zijn brandende Ferrari, door in het knikje voor Bergwerk uit de bocht te vliegen.

In 1964 verongelukte de Nederlandse Formule 1-coureur Carel Godin de Beaufort op de Nordschleife tijdens de training voor de Grand Prix. De Nordschleife is uitgegroeid tot een testplek voor (sportwagen)fabrikanten, bijna elke nieuwe sportwagen wordt in de ontwikkelingsfase proefgereden op de Nordschleife. Dat is wel weer even genoeg informatie over het circuit. 

Op onze weg naar het circuit toe komen we langs een stuk parcours waar je kunt stoppen/parketen en kijken. Dat doen we dan dus ook. Leuk om te zien. We rijden ook nog langs de hoofdingang een stuk verderop maar we stoppen er niet. Het spreekt ons niet direct zo aan. We zijn wel ernstig aan de koffie toe maar komen niets tegen wat er geopend uit ziet. Daarom rijden we maar gelijk door naar Gerolstein. Komen we ook nog twee reetjes tegen. Ook komen we langs een goedkope tankstelle (1,599). Even afvullen dus. 

In Gerolstein aangekomen parkeren we tegenover het station net als de eerste dag. Naar ons koffie adresje boven in het dorp. Daarna nog even door de winkelstraat en in de sportwinkel waar we nog een gezellige babbel hebben met de winkelmeneer, een voormalig Nederlander uit Arnhem. Daarna weer terug naar de auto om de laatste boodschappen bij de Edeka te doen. Terug naar huis waar we nog even met Ellen babbelen en dan is er thee en tijd om vast wat in te pakken. Ondertussen staat de Vuelta op/aan. Tegen zessen vertrekken we weer richting Gerolstein. We hebben voor de laatste avond gereserveerd bij due amici. Het is er nogal druk dus gelukkig dat we gereserveerd hebben. W gaat voor de pasta met zalm en M heeft zalm met groenten en salade. Smaakt allemaal prima en W heeft nog ruimte voor een toetje. M houdt het bij cappuccino. We krijgen nog een limoncello van het huis die er ook lekker inrolt. Daarna is het “Schluss” en rijden we voor het laatst naar ons huisje. 

Het weer; zonnig en droog later met bewolking en weer een aardig windje. 20C