Koblenz

Maandag 1 september

Koblenz

We zijn iets later wakker dan we gewend zijn. Maar het is vakantie dus dat  mag best vinden we. Het is bewolkt en ziet er grauw uit buiten. We maken ons klaar om naar Koblenz te gaan. Al snel spotten we een ree. Blijft toch altijd leuk. Met al onze toertjes is het ook weer tijd om te tanken. Daar gaan we nog even de snelweg voor af. Niet extreem goedkoop (1,63) maar nog altijd zo’n twintig cent goedkoper dan in Nederland. Het rijdt weer lekker met een volle tank. Vlakbij Koblenz wordt het drukker maar we rijden vlot naar het forum waar we parkeren. Onze eerste stop is koffie. In het forum zit ook een Starbucks. Omdat één en een twee is gaan we daar naartoe. Helaas geen mok voor onze collectie. De koffie smaakt er niet minder om. Het volgende op ons to do lijstje is het Deutsches Eck. De nederzetting van de Duitse Orde aan de samenvloeiing van de Rijn en de Moezel in 1216 gaf deze historische plaats zijn naam "Deutsches Eck". Koblenz dankt zijn naam dan ook aan de samenvloeiing van de Rijn en de Moezel - "Castellum apud Confluentes", Latijn voor "het fort bij de samenvloeiing", werd in de loop der tijd de huidige naam Koblenz.Kort na de dood van keizer Wilhelm I ontstond het idee om een monument op te richten voor de keizer die na drie oorlogen voor de volledige eenwording van Duitsland had gezorgd. Drie jaar later, in 1891, koos keizer Wilhelm II, de kleinzoon van de overledene, de Deutsche Eck in Koblenz als geschikte locatie. Om plaats te maken voor het gedenkteken werd een vluchthaven gedempt, die zich destijds aan de monding van de Moezel bevond. Zo ontstond de Deutsche Eck in zijn huidige vorm.

Op 31 augustus 1897 werd het koperen monument feestelijk ingehuldigd door keizer Wilhelm I in aanwezigheid van keizer Wilhelm II. Vernietigd door artillerievuur in maart 1945, wijdde Theodor Heuß het ruiterloze voetstuk in 1953 opnieuw in als gedenkteken voor de Duitse eenheid. Tot 1993 troonde hier een vlaggenmast met de Duitse federale vlag. In de herfst van 1993 werd uiteindelijk een reconstructie van het monument op de sokkel geplaatst. Sinds 2002 maakt het deel uit van het UNESCO Werelderfgoed "Midden-Rijndal".

Weer een leuk stukje geschiedenis. Het is alleen teleurstellend (vindt M) dat de boel is afgesloten vanwege een aankomend evenement (Kaiserfestival). Ze zijn allerlei podia aan het opbouwen. 🥲 Een andere optie op de moezel en de Rijn te zien samenkomen is wellicht vanuit de seilbahn (kabelbaan). Daar gaan we dus naar tickets voor scoren. Dat blijkt een goede keuze. Aan de andere kant van de Rijn , bij het Fort Ehrenbreitstein, is een uitzichtpunt gemaakt. Hier hebben we, hoewel op afstand, goed zicht op de Eck. We lopen nog langs het fort maar hoeven er niet zo nodig in. Terug naar de seilbahn een weer naar beneden. Een hele cabine voor onszelf 😁 Om het onszelf makkelijk te maken gaan gaan we wat uitgebreider lunchen. Langs de rijn vinden we een plekje bij Wacht am Rhein. W opteert voor een schnitzel en M voor de braadworst met zuurkool. Het is niet te weinig en smaakt ons goed. Na het eten lopen we nog de Alt Stad. Hier hebben ze alle blikken Aziaten losgetrokken. We wurmen ons een weg er door heen. Daarna nog een kort rondje door het Forum voor we weer richting auto gaan. Bij binnenkomst in de parkeergarage werd ons kenteken gelezen maar mooi niet dat ie dat nu nog herkent bij de betaalzuil. Een Duitse dame adviseert ons om naar het hokje bij de uitgang te gaan. Hopelijk blokkeren we de boel niet teveel…. Dat blijkt mee te vallen. We moeten hier echter wel contant afrekenen (gelukkig hebben we nog wat contanten 7,80). De slagboom gaat zowaar open 👍🏼 De stad uit is nog even druk (spits?) maar eenmaal de stad uit rijdt het weer lekker door. We halen vast broodjes bij de bakker in Gerolstein en gaan dan  naar huis. Even bankhangen met een kop thee. Ons avondeten bestaat uit soep met een broodje. We hadden immers al uitgebreid geluncht. Zo komt ook aan deze dag weer een eind. 

Het weer; de dag start bewolkt en naar. Later komt de zon er weer bij. 22C