Savannah

Donderdag 5 september

Reisdag naar Savannah (396 km)

Vanmorgen zijn we er weer vroeg bij. We maken nog maar gebruik van onze jetlag en staan op. We pakken onze spullen en checken uit. De auto wordt netjes voorgereden en de koffers ingeladen, super! Het is druk de stad uit en M moet even wennen aan het verkeer wat aan alle kanten voorbij raast. De planning is om ontbijt te doen in Macon. Dat is nog ruim een uur rijden en M’s buikje heeft wel zin in wat. We besluiten dus om eerder te stoppen en pakken een Ihopje. W heeft french toast en M pancakes. Een 5 stack is is goedkoper dan een 3 stack 😳 dus dan eet M er 2 minder 😉. Bijzonder… We gaan weer verder. Het is nog een stuk rijden naar Savannah. Onderweg hebben we wat spetters maar niets serieus. Het verkeer raast voorbij. Snelheidslimiet? Boeien! Vooral de vrachtwagens rijden fors door en we worden dus regelmatig ingehaald terwijl we 70 mph rijden (113 km/h).   Op het moment dat we aan de koffie toe zijn komt er niets meer. Zal je net zien. We gaan daarom maar even van de snelweg af en rijden naar Dublin voor de koffie bij de Starbucks. We lopen daar nog even een mall in omdat we denken dat er misschien een super zit maar dat blijkt niet het geval. Door maar weer. Het rijdt aardig door maar aan het laatste stuk snelweg wordt gewerkt dus rijden we nog een stukje file. Rond 13.00 rijden we de P-plaats bij de Thunderbird Inn op. Dit model hadden we in 2020 ook al gereserveerd omdat het er zo leuk uitzag en mooi centraal ligt. Er denken waarschijnlijk meer mensen zo want er hangt een bordje dat het vol is. Hebben we goed gedaan. We checken in en de kamer is al klaar. We kunnen met de trap naar boven waar onze kamer is. Die is lekker retro net als alles hier. We vinden het nu al leuk. Nadat we de koffers hebben weggezet lopen we Savannah in. 

Door de Amerikaanse Antebellum-architectuur met plantages en landhuizen, de lange geschiedenis, zuidelijke charmes en gastvrijheid is Savannah een populaire toeristenstad. De bijnaam luidt 'The Hostess City of the South'. 

De binnenstad van Savannah wordt jaarlijks bezocht door miljoenen toeristen en is vanwege het historische belang tot National Historic Landmark gekroond. Het centrum bestaat uit meer dan twintig oude pleinen met allemaal een eigen rustieke sfeer die wordt ingegeven door de aanwezige gebouwen en monumenten.

In Savannah ontkom je bijna niet aan de ‘donkere’ kant van de stad. Verhalen over geesten, spookhuizen en behekste begraafplaatsen maken Savannah ‘America’s Most Haunted City’. Bijna elk gebouw in het historische stadsdeel heeft wel een spookverhaal, zoals Pirate’s House met zijn geheime gangen en tunnels uit de zeventiende eeuw en Sorrel-Weed House (1840), dat staat op het graf van honderden slachtoffers uit de Siege of Savannah, een van de bloederigste slagen uit de Onafhankelijkheidsoorlog. Wright Square is een van de pleinen waar het spookt. Er zijn twee ophangingen geweest, en volgens locals is dat de reden waarom het het enige plein is waar geen Spaans mos aan de boomtakken hangt.

Wij lopen eerst naar Chippewa square. Hier zijn de opnames gemaakt van de film Forrest Gump waar Forrest op het bankje zit te wachten op de bus om naar Jenny te gaan. Het bankje staat er niet meer en het verkeer rijdt de andere kant op maar het is wel herkenbaar. We lopen verder over een aantal pleinen en langs oude huizen en komen langs de begraafplaats. Daar lopen we ook een stukje over. Aan de kant waar we er weer afgaan loopt de grote winkelstraat en we lopen precies tegen een ijssalon aan. Het ziet er leuk en lekker uit en er staat vast niet voor niets een rij van hier tot Tokyo. We moeten dus even wachten en bestellen dan een butter pecan (M) en een honey almond cream (W). Er is nog een tafeltje vrij dus eten we het lekker binnen aan tafel op. 

Langzaam aan lopen we weer richting hotel waar we even wat spullen droppen en de telefoons opladen. Als die weer vol genoeg zijn gaan we weer Savannah in. Eerst maar eens wat te eten halen. Het motregent net, getsie. Op zoek naar een restaurant ontdekken we weer een ander stuk van Savannah, leuk! Hier zit ook een aantal restaurant waar we er eentje van uitzoeken. We kunnen er lekker op de veranda zitten dus van te koude airco’s geen last 😉 Temperatuur technisch is het nu ook goed te doen. Het is nog wel wat benauwd maar er waait een lekker windje. We bestellen pizza en verwachten een Amerikaanse maat maar niets is minder waar. We vinden het niet zo erg dat ze wat kleiner zijn, we hebben er genoeg aan. Na het eten lopen we richting het water. We willen nog even een blik werpen op de gigantische brug die daar ligt (als dat kan). Eerst moeten we nog een steile trap af om bij het water te komen. Beneden zitten we inderdaad de brug goed liggen. Die is echt huge! Maar de kade waar we zijn uitgekomen ziet er ook fraai uit met allerlei oude panden. Het doet ons een beetje aan de Docklands denken. We lopen een stuk langs het water richting de raderboot die daar ligt. Dat is ook geen kleine jongen! We buigen af naar rechts terug richting Chippewa Square waar we nog een uit Amsterdam geïmporteerde bel tegenkomen (de oudste van Georgia), kanonnen en de Cotton Exchange (foto met tekst). Bij Chippewa drinken we nog een cappie. Het plan is om nog wat verder te lopen maar M’s darmen zijn een beetje overstuur dus gaan we toch maar hotelwaarts. Daar halen we nog een zakje popcorn 🍿 die we lekker mee naar boven nemen en tv kijkend opeten 😁 Tijd om het verslag weer bij te werken en de dag af te sluiten. 

Het weer; bewolkt en een paar keer wat motregen en benauwd warm. 29C